Το δένδρο που έδινε.

Στα πλαίσια της φθινοπωρινής ενότητας διαβάσαμε και το παραμύθι :

¨Το δένδρο που έδινε¨.

Ένα παραμύθι για αυτούς που δίνουν χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα…

Ένα παραμύθι με έντονα συναισθήματα προσφοράς, γενναιοδωρίας, χαράς, λύπης και κυρίως ανιδιοτελούς αγάπης.

Μας δώθηκε η αφορμή να μιλήσουμε για τη φιλία, για την αγάπη για τα συναισθήματα που νιώθουμε όταν δίνουμε.

Τα παιδιά προβληματίστηκαν, συγκινήθηκαν με τη συμπεριφορά της μηλιάς και αποφάσισαν να είναι και οι ίδιοι πιο γενναιόδωροι με τους φίλους τους.

Φτιάξαμε τη δική μας μηλιά κόψαμε μήλα, κολήσαμε επάνω τους καρδούλες και τα τοποθετήσαμε στη μηλιά μας.

Δραματοποιήσαμε το παραμύθι:

Ήταν κάποτε μια μηλιά

που αγαπούσε πολύ ένα αγόρι.

Το αγαπούσε τόσο, που όλο έδινε κι έδινε.

Και όσο έδινε στο αγόρι  τόσο πιο ευτυχισμένη ένιωθε.

Το αγόρι όμως μεγάλωνε και ζητούσε όλο και περισσότερα.

Και το δέντρο έδινε όλο και περισσότερα, μέχρι που δεν του έμεινε τίποτα..

Απέμεινε ένα γέρικο κούτσουρο

Γνωρίσαμε τον κύκλο της ζωής του ανθρώπου και τον αποτυπώσαμε σε φύλλο εργασίας

Τα φύλλα δανειστήκαμε από το Πυθαγόρειο Νηπιαγωγείο.

Και ακούσαμε την υπέροχη ιστορία αγάπης που έγραψε ο Μάνος Χατζηδάκις!

Advertisements